Tja, de stage is afgerond en afscheid van supergoeie vrienden in een feit. Ik ben opnieuw thuis en ben al aan het werken aan mijn stagerapport. Alhoewel ik superblij ben dat ik thuis ben, mis ik mijn Surinaamse leventje al superhard en vraag ik me af wat iedereen aan het doen is.
Morgen moet ik al meteen naar school, dus ik weet me wel bezig te houden. Ik post later nog wat foto’s voor de liefhebbers.
Dikke kus aan iedereen in België en in Suriname!
De tijd in de Nagelstraat is voorbij, want gisteren moesten we het huis opkuisen en de sleutel afgeven. Gisteren zijn ook nog eens zes mensen vertrokken wat maakt dat we nog met z’n vijfen overblijven. Her en der logeren we bij collega’s wat het verblijf hier ook wel weer wat anders maakt, maar ook wel heel leuk en boeiend.
Het minder leuke deel van de stage is aangebroken, ik ben aan mijn stagerapport begonnen. Wat vind ik van dit, hoe is het gegaan met dat, ik moet allerlei papieren verzamelen en vooral heel veel typen. Maar ik heb me hier al goed geinstalleerd en met een leuk Surinaams muziekje op de achtergrond valt dat allemaal nog wel mee.
Tripjes zijn niet meer aan mij besteed, want het is toch allemaal een beetje duur. De crash van vorige week met het Blue Wing toestel leeft hier trouwens nog heel fel en nog elke dag verschijnt er iets van in de krant. Maar in dit land met 470 000 inwoners is een crash waarin 19 mensen zijn omgekomen echt belangrijk
Dit wilde ik nog vertellen: het wapenschild van Suriname is overal te zien en het verhaal achter het ontwerp vind ik wel interessant.
Het schild is in twee gedeeld. Links zie je een zeilschip dat de slaven aanvoerde en rechts een palmboom dat het land nu symboliseert. In het midden staat er een groene ruit met daarin een vijfpuntige ster. Deze ster symboliseert de vijf continenten waar de inwoners van Suriname vandaan zijn gekomen. De schilddragers staan voor de oorspronkelijke bewoners.
De drie woorden onderaan zijn justitia, pietas, fides en betekenen acchtereenvolgens gerechtigheid, vroomheid, vertrouwen.
Goeie punten op mijn stage en een leuk afscheidsfeestje op het werk gehad vorige vrijdag. De nacht van zaterdag op zondag trokken we naar White Beach waar we een hut hadden gereserveerd en waar we tot zondagnacht zijn gebleven voor allerlei optredens van reggae-artiesten en Brace, een Surinamer/Nederlander die hier veel succes heeft, als kers op de taart.
Dinsdag dan een trip naar het binnenland gemaakt met een mini vliegtuigje met veel Flying Doctors allures. Bij valavond wanneer de generator ons voor even elektriciteit verschaftte, besloten Sofie en ik onze kamer te checken op ongedierte. De wandeling die we daarvoor hadden gemaakt, had ons niet echt gerustgesteld. We moesten niet lang zoeken of we hadden al prijs: een vogelspin hing boven mijn bed. Je kan je inbeelden wat er dan door je hoofd gaat: “Ik wil naar huis!” Toch konden we rekenen op de stoere hulp van enkele echte mannen die de spin een kopje kleiner maakten. En toen dat alles voorbij was, en we er nog een ontdekten was er voor ons reden genoeg om van hutje te veranderen. De onze had zelfs geen deur en eender welk gek dier kon zo vanuit het ‘bos’- want zo noemen ze het regenwoud hier – gezellig binnenwandelen. Bovendien liepen er enkele inwoners van het plaatselijke dorpje rond die al hadden laten weten dat ze die blanke meisjes wel lustten. Dus Sofie en ik met een klein hartje naar een andere hut waar bij een eerste oogopslag de kust veilig was. Roept Sofie plots: “Seg Leentje, wij waren toch alleen maar bang van spinnen he!”, waarop ik al het haar op mijn armen voelde rechtstaan en haar vroeg waarom ze dat zei. Een mega krekel zat rustig met zijn voelsprieten te wuiven alsof hij ons welkom heette. Dat beest was overigens zo lelijk dat we het instant begonnen uit te lachen en allebei beseften dat we dus beter konden lachen dan weeral wenen. In mijn schaterbui draaide ik mijn hoofd naar links en geloofde mijn ogen niet toen ik een soort kruising tussen een salamander en een kikker zag. Met de tranen in onze ogen, maar een oh zo klein hartje zijn we maar snel onder onze klamboe gekropen om snel in slaap te vallen. Nog snel afgesproken dat we ’s nachts samen naar het toilet zouden gaan en dat hebben we ook gedaan, met de petzl op de kop en weeral kippevel.
De Voltzberg beklimmen was het plan voor de volgende dag. Te mooi voor woorden, zelfs foto’s kunnen niet vertellen hoe het er was. De wandeling was immens vermoeiend omdat het in het tropisch regenwoud nog vochtiger is dan in de stad. De berg zelf is gewoon supersteil er stond geen bijna geen enkele boom die wat verkoeling kon brengen. Drie uur tot aan de top door het bos en dan een half uur beklimming waren de vooruitzichten. Maar de beloning was groot – zoals dat altijd zo is bij een bergbeklimming. Regenwoud 360° rond ons en een stilte waarvan je oren gingen tuiten.
Toen we vandaag het vliegtuig opwachtten om terug te keren naar de stad, kwam het trieste nieuws dat het toestel dat ons zou komen ophalen, neergestort was. Allerlei dingen spoken door je hoofd en je beseft dat het evengoed met ons had kunnen gebeuren. Enkele uren later kwam er een ander toestel van een andere maatschappij ons ophalen en wanneer we landden stond het kleine luchthavengebouw vol nabestaanden en pers. Onze cameraman was superblij ons te zien want hij wist dat we met Blue Wing naar het binnenland waren en vreesde het ergste. Eind goed al goed dus, en weeral eens beseft dat het zo over kan zijn. Het lot zal het maar beslissen en daardoor ben ik superblij dat ik nog steeds hier ben het goed maak en elke dag dingen meemaak die ik voor de rest van mijn leven zal meenemen.
In alle drukte van mijn stage, Phagwa, verjaren, tripjes maken,… heb ik nog niet verteld dat mijn Mamie hier op bezoek is. Samen met haar vriend Yves logeert ze niet ver van mijn huis. Jammer genoeg vertrekt ze overmorgen al weer. Mamie, ik hoop dat je een leuke tijd hebt gehad.
Wie hun leuke blog wil lezen, surfen maar naar volgende link…yves en luce op avontuur.
Surinamers houden van tradities. Dat ondervond ik al tijdens mijn verjaardag, op Phagwa, Holika, Valentine enzovoort. Maar ook eten in het algemeen is hier superbelangrijk en als het ware een traditie op zich. Overal waar je komt wordt er allerlei lekkers voorgeschoteld en is het vooral niet de bedoeling om het aanbod af te slaan. Het komt ietwat ondankbaar over, al kan je wel zeggen dat je niet veel honger hebt waarop de gastvrouw of -heer een ‘doggybag’ bovenhaalt en je een meer dan voldoende portie mee naar huis geeft.
Onlangs hadden we een feestje voor de collega’s en Maryan had haar moeder bami en kip laten koken. We hebben er twee dagen van kunnen eten! En owee als je hen iets in de plaats wil geven of hen vraagt hoeveel je moet betalen voor de kippen die ze hebben moeten aankopen: eten en zwijgen.
Phagwa hebben we dus ook uitbundig gevierd. Op weg naar de Palmentuin werden we al fietsend bekogeld door mensen die vanop een camionette gekleurd water over ons kapten. Eens aangekomen brak het gevecht pas echt los en ontkwam niemand aan de bekogeling. Eenieder die er nog te proper uitzag in onze ogen moest het bekopen met een aanval langs achter en langs voor waardoor ook zij snel alle kleuren van de regenboog uitsloegen. Kleine kinderen liepen met waterpistooltjes rond en hadden een basis van waaruit ze bevoorading kregen van ouders en vriendjes. De kunst was om snel wat vrienden te maken zodat je een front kon vormen om nog propere vijanden een kopje kleiner te maken. Op den duur hadden we zoveel kleuren op ons dat het tot op de dag van vandaag duidelijk is dat ook wij Phagwa gevierd hebben. Sofie heeft nog altijd een rode schijn in haar haar en de nagels van Stijn zien er nog steeds gay-roze uit. Elke dag nog vind ik glitters die nu al vier dagen geleden over mijn hoofd werden gekapt en zijn oorstokjes een felbegeerd iets bij iedereen van ons om nog maar eens een poging te doen de verf uit onze oren te krijgen.
Gisterenavond zijn we naar een echte underground party geweest waar 90% van de mensen uit de getto komt. We werden aangekondigd als bezoekers uit Belgie en mochten meteen naast de bekendste rapper van Suriname gaan shaken; zijn naam ontsnapt me even. Zaterdag trekken we opnieuw naar White Beach waar er 24 uur lang optredens zijn en waar we al hangmattend de nacht kunnen doorbrengen onder een pinahut. Heerlijk…
Haast en spoed kennen ze hier niet, dat was al lang duidelijk. Maar als het dan toch is gebeurt dat mensen zich moeten ’spoeien’, dan zeggen ze tegen elkaar ‘eieren maken, eieren maken!’ De eerste keer dat ik het hoorde had ik begrepen dat we eieren gingen eten. Gekke toestanden zegt…
Een speciale verjaardag heb ik al gehad. Gewoon al omdat ik in Suriname zit en mijne 24ste heb gevierd in het regenwoud. Maar of dat nog niet genoeg was kreeg ik gisteren achtereenvolgens een chocoladetaart in mijn gezicht geduwd, een fles Parbobier over mijn hoofd gekapt en een emmer water in mijn gezicht gegooid. Ook Brecht kreeg van hetzelfde laken een pak. Aangezien het feestje op Brownsberg niet echt lang had geduurd vonden mijn roomies dat we het nog is moesten overdoen. De foto`s spreken voor zich…
Met Pasen en Pagua in het vooruitzicht hebben de meesten van ons 4 dagen vrijaf. Enkelen vertrekken straks met jeeps om te gaan jagen, maar ik wilde Pagua toch meemaken. Het is een Hindoestaans feest, in India noemen ze het Holy Festival waarbij de intrede van de lente gevierd wordt. We maken ons op voor gevechten met eieren en kleurstoffen die de kleuren van de lente symboliseren. De meer exacte betekenis vertel ik jullie later wanneer ik bij Shanti (collega-vriendin) thuis het echt op zijn Hindoestaans zal heb gevierd
Ondertussen is de kleine regentijd afgelopen, al denken sommige Surinamers dat die binnenkort zal beginnen. Het is alleszins duidelijk dat ook hier het klimaat volledig de mist in gaat en seizoenen onlogisch in mekaar overlopen. Zo hoorde ik dat het met Pasen zal sneeuwen in Belgie, terwijl ik me kan herinneren dat we vorig jaar in de Ardennen zaten en geen blijf wisten met onszelf in die hittegolf.
Het is kalm op de redactie. Weinig uitnodigingen voor persconferenties, workshops of recepties maken dat we wel heel inventief moeten zijn om dagelijks artikels in de bak te hebben. Het frustrerende is echter dat het voor ons ‘buitenstaanders’ toch nog moeilijk blijft om te weten wat er in deze maatschappij speelt en waar je goed nieuws kan gaan zoeken. De hoofdredacteur snapt dat ook en zegt dat hij hetzelfde zou hebben moest hij in Belgie stage lopen. De enkele uitnodigingen die dan binnen komen zijn dikwijls voor ons waardoor we toch nog elke dag op nieuwe plaatsen komen en nieuwe mensen ontmoeten.
Vanavond maak ik vol-au-vent en enkele collega’s van ons komen ook. Dit is echt leuk: koken voor mekaar, recepten uitwisselen, de Surinaamse keuken leren kennen. Zondag is er een heuse BBQ die zal verzorgd worden door mensen van STVS, een van de TV-zenders.
Ik ben er echt zo zeker van dat ik terugkom naar hier. Het lijkt alsof ik hier al jaren woon, ik heb totaal geen problemen om me hier in te burgeren. Mijn stagementor zei het net nog: andere stagiaires hebben een tweetal weken nodig om zich in te werken en om de cultuur te begrijpen, maar jou lukte het vanaf dag 1. Ik heb het gewoon nodig van andere horizonten te verkennen want ik word soms zo onnozel van onze Belgische mentaliteit. Hier ben je gewoon wie je wil zijn en zonder vooroordelen pas je overal zo in. Sommige mensen zeggen wel is dat je wegvlucht als je zoiets zegt, en misschien is dat wel zo. Maar als dat mijn manier is om mezelf te begrijpen en er achter te komen wat ik wil, dan is dat zo.
Voila, met dit ietwat filosofisch intermezzo zal ik afsluiten en met nog effe in mijn hangmatje smijten vooraleer ik de keuken onveilig zal gaan maken.Dikke kus aan iedereen.
